Табақаи: Афсонаҳо

Хари зирак

 Буд, набуд, деҳқоне буд, вай ду барзагову як хар дошт. Деҳқон ҳар рӯз саҳарии барвақт ба хар гандум бор карда, барзаговонро пеш андохта, ба саҳро ҷӯфтронӣ мерафт. Як бегоҳ, як барзагов ба хар, ки паҳлӯяш бо ҳаловати тамом ёзида мехобид,

Донак

Буд, набуд, як бача буд, номаш Баҳром буд. Вай як рӯз як бозикунӣ рафту як донаки зардолу ёфт. Онро ба модараш нишон дода гуфт:    -Модарҷон, ин донакро шикаста хӯрам ё кишт кунам?    Модараш маслиҳат дод:    -Нашикану бурда

Марди ҳамеша хурсанд

Буд, набуд, як подшоҳу як вазир буд. Як рӯз подшоҳ ба вазир гуфт: —      Хеле вақт аст, ки аз дарбор берун нашудаем, биё, сайри саҳро кунему ғубор аз диламон барорем. Вазир гуфт: —      Гапи маъқул мегӯед, подшоҳам, сайру гашт кунему

Ҳасанак

Дар олам Ҳасанак ном ҷавоне буд. Шаҳр ба шаҳр мегашту деҳ ба деҳ. Рӯзе Ҳасанак ба шаҳре омад. Дар он ҷо мардум камбағалона зиндагонӣ мекарданд. Бисёриҳо аз гуруснагӣ мемурданд. Бисёре аз хонаҳо холӣ буд. Ҳасанак ба кӯҳ рафта, ҳезум ҷамъ

Духтари зирак ва марди танбал

Як подшоҳе буд. Ду вазир дошт ӯ. Яке вазири дасти рост буд ва дигаре вазири дасти чап. Боре подшоҳ ҳамроҳи вазири дасти рости худ ба шикор рафт. Ҳамин, ки онҳо машғули шикор шуданд, дар болои сарашон зоғе пайдо шуду қар-қар

Рӯбоҳи маккор ва гурги нодон

Буд-набуд, як рӯбоҳ буд. Вай аз ҷумлаи рубоҳҳо ҳушёру маккор ва аз кор безору ба хӯрдан тайёр буд. Ҳаминаш аҷиб буд, ки ҳар чӣ мехост, мешуд, ҳар чӣ мекофт, меёфт. Рӯзе боғе дарёфт, аҷаб нозанин, сабзу хуррам, себзору токзор. -Худо

Зоғак ва канарӣ

Будааст набудааст, як зоғак будааст. Вай як рӯз канариро дида гуфтааст: -Ҳа ҳаминқарчаи беқарор, ана ба дастам афтодӣ! Акнун гӯй, ки ман чӣ тавр туро хӯрам? -Эй зоғаки сиёҳ мушкини хушгуфтор!-гуфтааст канарӣ. Хайрат ман ба дасти ту афтодаам. Ту ҳамҷинси

Саъба ва Фил

Буд-набуд, як саъба буд. Вай дар шохи дарахт лона сохт, тухм гузошту бача баровард ва серташвиш шуд. Аз пагоҳ то бегоҳ ин тараф он тараф парвоз мекарду барои бачаҳояш дон меовард. Бачаҳояш ҳар лаҳза даҳон кушодаю садо дода, модарашонро интизор

Гурги нодон

Буд – набуд, як гург буд. Вай гурусна монду дара ба дараю саҳро ба саҳро гашта, дар хеҷ куҷо хӯрок наёфт. Харобу беҳол шуд базӯр роҳ мерафт. Як рӯз ғамгину маъюс роҳ мерафт, ки дар роҳ бо як бузак во

Се сагу як гург

Рӯзе се саг як гургро дар қарибиҳои деҳа дида, ӯро таъқиб карданд. Се саг сиёҳу хокистаррангу зард забонҳояшонро бароварда, беист аз қафои гург медавиданд. Гург мегурехту сагҳо медавиданд. Давиданд, давиданд, билохира гургро мадори гурехтан намонд. Ва он хаставу бемадор ба

Хар ва шутур

Буд — набуд, корвоне буд. Дашту саҳрову кӯҳу биёбон тай карда, мерафту мерафт. Маълум набуд, ки кай ба ҷое мерасаду боз меистад. Дар ин сафар як шутуру як хар хеле монда шуданду тадбире ҷуста, ақиб монданд. Баъд “ҷонамон халос шуд”

Мурғ, мурғобӣ ва муш

Буд – набуд, мурғу мурғобӣ ва муш буданд. Мурғу мушу мурғобӣ ҳамроҳ зиндагонӣ мекарданд. Мурғ рӯзе ин тарафу он тараф рафта, камакак гандум ёфту хурсанд шуда, қуд-қудкунон ба назди ҳамроҳонаш омад: Гандум ёфтам, гандум ёфтам! Орд кардан даркор. Кӣ ба