Категорияи архивҳо: Эссе

Дурӯғ одамиро кунад бефурӯғ…

Дурӯғ одамиро кунад бевиқор,Дурӯғ одамиро кунад шармсор. Оре, дурӯғ гуфтан, сухани хато задан инсонро ҳамеша шармсор месозад. Оиди ин масъала бузургон, аҳли дин, волидайну бобоёни мо суханҳои ҳикматноки зиёде гуфтаанд. Ман низ ҳоло дар радифи онҳо мехостам фикри худро оиди

Сулҳ асоси зиндагӣ

Сулҳу амонӣ асоси зиндагӣ, хушбахтиву шодкомиҳо буда, ба туфайли он одамон бо хотири ҷамъ баҳри ояндаи дурахшон, баҳри ободии диёру хонадони худ меҳнат мекунанд. Сулҳ шоистатарин неъмати рӯйи замин аст. Бале мехостам дар бобати ин мавзӯъ фикру андешаҳоямро баён намоям.

Китоби дӯстдоштаи ман

Дуруст аст, ки одамони бомаърифат дӯстдорони илму донишанд. Онҳо пайваста мутолиа мекунанд, китоби дӯстдоштае доранд, ки аз андешаронӣ, аз гуфтору рафтори қаҳрамонҳои он барои худ чизе мегиранд ва дар зиндагӣ ба кор мебаранд. Китоб чист, китоби дӯстдоштаи ман кадом аст?