Табақаи: Маърӯза & иншо

Ҳуҷайраи растанӣ

Нақша: Физиологияи ҳуҷайраи растанӣ. Таърихи омӯзиши ҳуҷайра. Сохти ҳуҷайраи растанӣ. Назарияи омӯзиши ҳуҷайра 150-170 сол қабл аз тарафи олимон М. Шлейден ва Т. Шван соли 1838 пешниҳод шуда буд. Ин наворӣ ба фикри Ф. Энгелс яке аз се кашфиёти бузурги 

Обҳои дохилии Тоҷикистон

Дарё.Мавқеи табиию географӣ, орография, шароити иқлимӣ ва бисёр будани захираи пиряху тармаҳо омили асосии пайдоиши дарёю кӯлҳои  Тоҷикистон мебошанд. Тӯли умумии дарёҳое, ки аз 10 км бештар дарозӣ доранд, ба 28500 км мерасад. Қисми зиёди дарёҳои Тоҷикистон ба ҳавзаи Баҳри

Баҳор

Баҳор яке аз фаслҳои зеботарини сол ба шумор меравад ва аз рӯи тақвими соли мелодӣ моҳҳои март, апрел ва майро дар бар мегирад. Ба муносибати фарорасии баҳор дар давлатҳои ҷаҳон иду маросимҳои халқӣ гузаронида мешаванд. Дар фасли баҳор ҳама мисли гул шукуфон

Камолидини Биноӣ (1453-1512)

Нақша: Ҳаёти шоир Мероси илмиву адабии шоир Достони “Беҳрӯзу Баҳром” Композитсия ва сужети асар Соли 1453 дар оилаи усто Муҳаммадхони Сабз тифле ба дунё меояд, ки аз он хурсандии волидайн ҳадду канор надошт. Падар ба ӯ Шералӣ ном мегузорад. Муҳаммадхон

Тоҷикистон кишвари сайёҳӣ

Тоҷикистони мо бо табиати зебо ва дарёҳои мусаффояш таваҷҷӯҳи ҳазорон сайёҳи дохиливу хориҷиро ҷалб менамояд. Аз Аврупо то Осиё дар бораи “Искандаркӯл”, “Аловуддин”, “Яғноб” ва дигар ҷойҳои таърихии мо бо хушнудӣ ҳарф мезананд, ки ин ифтихори ҳар яки мо аст.

Дониш хоҳӣ, такрор кун!

Пас, бисёр кӯшиш мебояд, то ҳар вақт омӯхт. Агар манбаи омӯзишие пайдо нашуд, аз нодон метавон чизе омӯхт ва бо чашми дил ба ӯ нигарист ва бо басорати ақл бар вай назар кард. Он низ афзоиши дониши ту хоҳад буд.

Абдураҳмони Мушфиқӣ

Нақша: 1) Ҳаёт ва фаъолияти адиб 2) Мероси адабии Мушфиқӣ Шоир ва воқеанигори номии тоҷик Абдурраҳмони Мушфиқӣ дар шаҳри Бухоро, тақрибан соли 1525 таваллуд шудааст. Падару бобои шоир аслан аз Марв будаанд. Ин аст, ки Мушфиқӣ баъзан ба Марвӣ будани

Соли Наву солшуморӣ

Соли Нав ин яке аз идҳои қадимтарини дунё буда, таърихи зиёда аз 5 ҳазор соларо дорад ва дар ҳар як давлат ӯ ҳаргуна буда дар санаҳои гуногун ҷашн гирифта мешавад. Масалан дар Тоҷикистон Соли Нав 2-маротиба ҷашн гирифта мешавад ва

Устод-тарбиятгари насли наврас

Ҳар киро дар зиндагӣ устодест. Имрӯз чӣ муаллиму чӣ духтур, чӣ ронанда ва чӣ коргару бофанда – ҳама устодону шогирдони худро доранд. Ҳамаро дар ҳаёт касе омӯзонидааст. Ягон кору амал, ягон пешравию афзалият, ягон бурду бохт безаҳмат, бемашаққату қадршиносии устоде

Адаб ҳусни инсон аст

Адаб тоҷест аз нури Илохӣ, Бинеҳ бар сар, бирав ҳарҷо ки хоҳӣ. Оре, адаб бузургтарин нишонаи инсони комил, дурахшонтарин ва арзантарин пояи зиндагист. Он тоҷи бузургест, ки ҳамаро сазовору лоиқ нест. Шахси боадабро ҳамагон ҳамчун шахси оқилу фарзона пешвою баландҳиммат

Бадриддин Ҳилолӣ – шоири ғазалсаро

Бадриддин Ҳилолӣ аз нобиғагони назми классикии форсу тоқик маҳсуб ёфта, дар майдони суханварӣ ҳамчун подшоҳи кишвари ишқу зебоӣ шинохта шудааст. Аз ин суханвари номӣ то имрӯз як девон ва се маснавӣ – “ Шоҳу Дарвеш”, “Сифотулолошиқин”, “ Лайлӣ ва Маҷнун”

Таърихи пайдоиши хат

Хат яке аз дастовардҳои бузургу пурарзиши инсоният мебошад, ки дар арзи ҳазорсолаҳо эҳтиëҷи ӯро пиëда намудааст. Он ғайр аз он ки талаботи мардумро дар замони макони муайян бароварда бошад, боз барои наслҳои оянда кулли бозëфти ақлонии гузаштагонро чун мерос ҳадя